Ενημερωτικά Δελτία

Μπείτε στη λίστα ενημερωτικών δελτίων μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι για τις εξελίξεις στον τομέα του σακχαρώδους διαβήτη

Το 1962 σε έναν τάφο ευγενών στο Λούξορ της Αιγύπτου ανακαλύπτεται η πρώτη αναφορά στο διαβήτη που χρονολογείται το 1550 π.Χ.
Ο ξακουστός γιατρός Αρεταίος ο Καπαδόκης (120-200 π. Χ.) , η τρίτη μεγαλύτερη ιατρική προσωπικότητα της αρχαιότητας μετά τον Ιπποκράτη και τον Γαληνό, έδωσε την ονομασία «διαβήτης» από το ρήμα «διαβαίνω» εξαιτίας του ότι το νερό που έπινε ο άρρωστος διάβαινε (πέρναγε) αναλλοίωτο στα ούρα. Πριν την ονομασία αυτή λέγονταν «δίψακο» από το όνομα φιδιού που όταν δαγκώνει προκαλεί ακατάσχετη δίψα και πίστευαν ότι ήταν και το αίτιο της νόσου.
Ταυτόχρονα στην Κίνα ο διαβήτης ήταν γνωστός ως η νόσος της δίψας ενώ στην Ινδία ως  «νόσος με μελώδη ούρα». Ο άραβας γιατρός Auicenna ( Αβικένα 980-1037 μ.Χ.) περιέγραψε πρώτος τη διαβητική γάγγραινα στο πόδι.   (εικόνα 1)



Μετά από αιώνες αδράνειας τον 17ο αιώνα προστίθεται ο όρος «σακχαρώδης» μετά την διαπίστωση ότι τα ούρα έχουν γλυκιά γεύση ενώ τον 18ο αιώνα ανακαλύπτεται η ύπαρξη γλυκόζης στα ούρα.  Ένας φοιτητής Ιατρικής στο Βερολίνο, o Paul Langerhans (1847-1888)  παρατηρεί με το μικροσκόπιο του σωρούς κυττάρων στο πάγκρεας του κουνελιού που αποκαλούμε νησίδια (λατινιστί  insulαe), όμως δεν τα συσχέτισε με τον διαβήτη. Το 1889 βόμβα μεγατόνων ταράζει τα λιμνάζοντα νερά. Δύο γιατροί απ ’το Στρασβούργο οι Minkowski και Mering αφαιρούν το πάγκρεας από σκύλους και βλέπουν ότι εμφανίζονται το χαρακτηριστικά συμπτώματα του διαβήτη η πολυουρία και η πολυδιψία. Τα δύστυχα ζώα πλημμυρίζουν το πάτωμα με ούρα των οποίων η χημική ανάλυση αποκαλύπτει την παρουσία τεράστιων ποσοτήτων γλυκόζης. Επιτέλους, η σχέση παγκρέατος και σακχαρώδους διαβήτη αποδείχτηκε.                      (εικόνα 2)

Ακολούθως ο Ρουμάνος Paulesco δημοσίευσε ότι εκχύλισμα παγκρέατος θα μπορούσε να θεραπεύσει τον διαβήτη. Τελικά ο θρίαμβος έρχεται το 1921 όπου οι γιατροί Banting και Best, στο Τορόντο του Καναδά, μετά από ατελείωτα ξενύχτια και πολύ αγάπη για τον άνθρωπο και την επιστήμη ανακαλύπτουν ότι η έλλειψη της Ινσουλίνης προκαλεί τον διαβήτη. Οι ερευνητές αυτοί  προχώρησαν από ‘κει που είχε φτάσει ο Paulesco. Απομόνωσαν τα νησίδια του Langerhans από πολλά παγκρέατα και με χημική επεξεργασία παρασκεύασαν εκχύλισμα που περιείχε ινσουλίνη και το οποίο χορήγησαν σε ετοιμοθάνατο σκυλάκι, την Μάρτζορι. Η αγωνία κορυφώνεται, οι χτύποι της καρδιάς ανεβαίνουν καθώς μετρούν συνεχώς το σάκχαρο στο αίμα και στα ούρα της σκυλίτσας. Ώσπου έρχεται η δικαίωση. Τα επίπεδα του σακχάρου γίνονται πλέον φυσιολογικά. Τεράστια ικανοποίηση πλημμυρίζει τους ενθουσιώδεις γιατρούς. Μέσα στο αυστηρό περιβάλλον του εργαστηρίου αρχίζουν να χοροπηδούν απ’ τη χαρά τους. Επιτέλους πέτυχαν το στόχο τους.. να δώσουν ζωή σε εκατομμύρια διαβητικούς.

Τον Ιανουάριο του 1922 χορηγήθηκε για πρώτη φορά ινσουλίνη σε άνθρωπο. Ο τυχερός ήταν ο νεαρός Leonard Thompson, 14 ετών, με βάρος μόνο 29 κιλά που έβλεπε το τέλος να πλησιάζει. Η πρώτη χορήγηση δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Μετά όμως από τη χορήγηση καθαρότερου εκχυλίσματος η ανταπόκριση ήταν θεαματική. Το σάκχαρο από 520 mg% έπεσε στο 120 και το παιδί σώθηκε.
Ο Banting και ο Macleod (ο διευθυντής του εργαστηρίου που ενθάρρυνε τις έρευνες) τιμήθηκαν με το βραβείο Nobel το οποίο μοιράστηκαν με τους συνεργάτες τους Best και Collip (χημικός που παρασκεύασε το απαλλαγμένο από προσμίξεις εκχύλισμα)
Το νέο «ελιξήριο» άρχισε να παρασκευάζεται σε βιομηχανική κλίμακα. Η ινσουλίνη έσωζε, σώζει και θα σώζει εκατομμύρια ζωές.   (εικόνα 3)

Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΔΙΑΒΗΤΙΚΩΝ ΔΙΣΚΙΩΝ.

Το 1922 παρασκευάζεται στη Γερμανία το πρώτο αντιδιαβητικό δισκίο που αποσύρεται όμως λόγω τοξικότητας. Το 1940 στη Γαλλία παρατηρείται ότι ένα παράγωγο της σουλφοναμίδης που χρησιμοποιείτο για τον τυφοειδή πυρετό μειώνει τα επίπεδα σακχάρου. Έτσι προκύπτει η κατηγορία των σουλφονυλουριών.
Τη δεκαετία του ΄60 παρασκευάζονται τα γνωστά daonil και diamicron ενώ το 1996 το solosa, φάρμακα που αυξάνουν την έκκριση ινσουλίνης από το πάγκρεας.

Το 1929 παρασκευάζεται η μετφορμίνη από το ήμερο τριφύλλι (galega officinalis) και μετά από χρόνια ερευνών τού δίνεται η ονομασία Glucophage (γλυκοφάγος), ένα από τα πιο δημοφιλή και αποτελεσματικά όπλα στον αντιδιαβητικό αγώνα το οποίο μειώνει την παραγωγή γλυκόζης από το ήπαρ.

Το 1982 εμφανίστηκαν οι γλιταζόνες (ή θειαζολιδινεδιόνες). Σήμερα κυκλοφορούν τα γνωστά Avandia και Actos που αυξάνουν τη δράση της ινσουλίνης στους ιστούς του σώματος.              (εικόνα 4)

Το 1995 εμφανίζεται ο αναστολέας α-γλυκοσιδάσης το Glucobay που καθυστερεί την απορρόφηση των υδατανθράκων από το έντερο.

To 1997 κυκλοφορούν οι γλινίδες Starlix και Novonorm με μηχανισμό δράσης παρόμοιο με το solosa αλλά με πιο γρήγορη έναρξη και μικρότερη διάρκεια δράσης.

Τα τελευταία χρόνια κυκλοφορούν «έξυπνα» φάρμακα με πρωτότυπη δράση, που μειώνουν την όρεξη και δεν προκαλούν υπογλυκαιμίες. Είναι όμως ακριβά γι αυτό θα πρέπει να δίνονται με περίσκεψη και όταν είναι ανάγκη.

Συμπερασματικά, ο διαβήτης είναι γνωστός από αρχαιοτάτων χρόνων και ήταν θανατηφόρος αρρώστια. Σήμερα όμως διαθέτουμε αξιόλογα φάρμακα στην  φαρέτρα μας όχι για να τον θεραπεύσουμε αλλά για να έχουμε καλή ποιότητα ζωής.

 

Σχετικά Άρθρα - Ιστορία της Ιατρικής

Θα πρέπει να γίνετε μέλος για να εισάγετε το δικό σας σχόλιο.
Γίνετε μέλος κάνοντας ΚΛΙΚ εδώ